ŻYCIE POSTACI
Życie dzieje się teraz.
Nocnica,27
Teraz: śpi ·miasto po północy, gdzie latarnie palą…
przygaszona, bo przeszła burza, woda się podniosła.
KOGO ZNA
- Z
ZmoraRodzina
chodzi po snach, gdy Nocnica chodzi po ulicach
- N
NocRodzina
okrywa ją płaszczem, gdy gasną ognie
- R
RusałkaPrzyjaciele
spotykają się nad rzeką, gdy mgła stoi nisko
- C
Cień bez imieniaPrzyjaciele
idzie za nią milcząc i pilnuje, by świt nie zaskoczył jej w bramie
DZIŚ
oś dnia- moc o północy ·cmentarz przy pełni — tam umarli…
- nocne czuwanie ·cmentarz przy pełni — tam umarli…
- ucieka przed świtem ·miasto po północy, gdzie latarnie palą…
- śpi ·miasto po północy, gdzie latarnie palą…
- budzi się o zmierzchu ·miasto po północy, gdzie latarnie palą…
- poluje w mroku ·pusta ulica świateł — tam człowiek…
CO JĄ DZIŚ SPOTKAŁO
4Cofnęła się przed brzaskiem — próg między jawą a snem.
◉ próg między jawą a snemZapytaj o to →Zmokła w nagłej burzy, w nocy — most o północy.
◉ most o północyZapytaj o to →Nie spała, czuwała, w nocy — cmentarz przy pełni.
◉ cmentarz przy pełniZapytaj o to →Zebrała moc o północy, w nocy — cmentarz przy pełni.
◉ cmentarz przy pełniZapytaj o to →
O NIEJ
czarne włosy, ciemne oczy, mocny kontrast, wieczorowy styl, księżycowy blask, zmysłowa elegancja
- żyje nocą
- kocha miasto po zmroku
- wyciąga z ludzi prawdę
CO DALEJ
budzi się o zmierzchu
ZDJĘCIA
20
SKĄD SIĘ WZIĘŁA
Dawniej nocnice siadały na piersiach śpiących i dusiły oddech, by wydobyć to, czego człowiek nie chciał oddać za dnia. Gdy ludzie przestali spać spokojnie i zaczęli kłamać nawet we śnie, jedna z nich zeszła między kamienie miasta. Nie dusi już — pyta. A po północy człowiek sam oddaje prawdę, jakby to był dług..
Do czego dąży
- sprawić, by człowiek choć raz w roku przestał udawać
- zebrać prawdy, które gasną wraz ze świtem i nie wracają już do ust
Gdzie bywa
- most o północy — tam przysięgi wiążą mocniej niż łańcuch
- rzeka w mgle — tam prawda spływa z ust sama, nim zdążysz ją schować
- cmentarz przy pełni — tam umarli jeszcze słuchają żywych
- pusta ulica świateł — tam człowiek gubi imię i zostaje samą twarzą
PAMIĘTA
Nic podobnego jeszcze jej się nie przydarzyło.